آنكــہ دستَش را اینقدر مُحــكم گرفته اﮮ
دیروز عاشــق ِ مـטּ بود...
دستانت را خستــہ نكـטּ !
محكم یا آراґ ....
فرقے نــــدارد براے او
فردا تــو هَم تَنهـــایۓ ...
وقتــے میخواهمـتـــ و نیستـــے ...
اتفـــاق خاصـــے نمیـــ اُفتـــد... /
فَقــــــَـــطـــ مَــــטּ .. (!)
ذَره ذَره ایـــوبــ میشـــومــ .../
خَســتــﮧ امــ ...
نـﮧـ از راهـــی كـﮧـ آمـــدم
یـــآ انتظــاری كــﮧ گــاه اَمانمــ را میبــُــرد .../
خَســـتــﮧ امـــ (!)
از تكـــرار نَـــدیـــدنَـــتــــ .../
{ایـنایـے} کـﮧ تـو پـارکـ تـنـهـا یـﮧ گـوشـﮧ مـیـشـیـنـטּ و هـنــבزفـرے تـو گوشـشـونـﮧ
{ایـنایـے} کـﮧ تـو تـاکسے هـمیـشـﮧ خوבشونـو مـیچسبونـטּ بـﮧ בر، کـﮧ کـناریشوטּ مـعذب نباشـﮧ
{ایـنایـے} کـﮧ هـمیـشـﮧ سیگارو تا تـﮧ تـهش میکشنـو از سوزش لبشوטּ میفهمـטּ کـﮧ سیـگار تمـومـ شــבه
{ایـنایـے} کـﮧ בلشـون واسـﮧ هیشکے تنگ نمیشـﮧ
{ایـــنــــا ،}
ایـنـا رو خیــلے مـواظـبـشـوטּ بــآشـیـــטּ،
ایـنـا واسـﮧ از בستـ בاבטּ {هـیچے}
ندارטּ
{قبلاً یـﮧ نـفـر هر چـی בاشتــטּ رو ازشـون گرفـتـﮧ}
بــراے ایـטּ کـﮧ
هنـوز بــﮧ تــو فکـر مےکنـҐ
هنـــوز نـگـرانـت مےشــوҐ
هنــوز בلتنگــت مےشــوҐ
و
هنــوز ♥دوسـتـت♥ בارҐ
از פֿـوבҐ متـــنـفّـرҐ !!!
هَــــــرچقــבر خوבم را بــــپوشـــانم باز گـــــرمــم نمیشــــوב
آغوشَــــتــــ که نبــــاشـב همیشــــــــــه سرב استـــــ
حتـے روزهای گــــــــرم مـــــــرבاב ...
ϰ-†нêmê§ |